Nude

Don’t get any big ideas
They’re not gonna happen

‘Out of my depth’, dat dacht ik de laatste tijd regelmatig, bij gebrek aan een passende Nederlandse variant. Want zo voelde ik me: als iemand die in dieper water zwemt dan ze gewend is (of eerder spartelt misschien), iemand die niet genoeg skills of kennis heeft om een situatie te kunnen inschatten of navigeren, iemand die niet bepaald in haar comfortzone zit.

De afgelopen maanden moest ik regelmatig het diepe in. Na mijn Parool-artikel en alle dingen die daaruit voortvloeiden gingen steeds meer mensen zeggen: moet jij hier geen boek over schrijven? Alsof je dat zomaar even deed. Eigenlijk wilde ik het best, maar waar te beginnen, met mijn gebrekkige netwerkskills? 

Gelukkig werkt bij mij op kantoor een geweldige freelance boekenredacteur dus toen zij dit voorjaar ook appte of ik geen boek moest schrijven antwoordde ik: dat zou ik best willen, maar alleen als jij me helpt. En zo geschiedde.

In de maanden die volgden werkte ik een boekvoorstel uit, ging ik langs bij geïnteresseerde uitgevers en onderhandelde ik met degene die uiteindelijk hapte. Allemaal dingen die ik nog niet eerder had gedaan, allemaal ver weg van mijn eigen veilige peuterbadje. 

Maar ik deed het, en het lukte.

Toen het verlossende woord kwam dat Spectrum (die naam kan geen toeval zijn) het boek daadwerkelijk wilde uitbrengen gebeurde er iets geks. Ik voelde niets; geen euforie, geen blijdschap, zelfs geen opluchting. Een vreemde gewaarwording, want dit was toch wel een professionele mijlpaal van jewelste.

‘Misschien heb je je mentaal zó gewapend tegen de teleurstelling die je verwachtte dat je nu niets kan voelen’ zei mijn man. En dat zou kunnen. Want ik ben gewend dat dingen niet lukken, dat ik over het hoofd wordt gezien, wordt genegeerd, of dat ik zelf niet doorzet. Ik ben gewend dat dingen mij niet tóekomen. Mijn professionele pad ligt bezaaid met gemiste kansen, met afwijzing, met onbenut potentieel. Dus was ik er (onbewust) op ingesteld dat ook dit niet ging lukken. 

Now that you found it
It’s gone
Now that you feel it
You don’t
You’ve gone off the rails

En misschien voelde ik ook wel niks omdat dit betekende dat ik het boek ook daadwerkelijk moest gaan schríjven en daarbij kun je natuurlijk alsnog genadeloos op je bek gaan.

Spectrum nodigde me uit voor een ‘feestelijk tekenmoment’. Ik had geen idee wat ik me hierbij moest voorstellen, maar toen ik de vergaderruimte van de indrukwekkende kantoortoren waarin Spectrum gevestigd is binnenkwam, lag er confetti op tafel en stonden er flessen bubbels en taarten. Het hele team was er, ik deed uitgebreid mijn verhaal en iedereen hing aan mijn lippen.

Ik was de koningin van het bal, maar de kroon paste maar matig, alsof ie voor iemand anders bedoeld was. De hele middag was er dat stemmetje dat fluisterde:

‘Jij bent geen échte schrijver’
‘Jij bent niet een van hen’
‘Jij gaat nog door de mand vallen’
‘Ze komen er nog wel achter dat ze een verkeerde beslissing hebben gemaakt’

En zo voelde ik me toch weer die imposter, die daar niet helemaal hoorde. Want dat is wat autisme met je zelfbeeld doet. Ondertussen wist ik ook: dáár ga ik dus over schrijven.