Hazy Shade Of Winter

Time, time, time
See what’s become of me
While I looked around for my possibilities

Ik ben moe – godvergeten-allejezus-teringmoe.

Of nou ja: tot voor kort dan, maar dat bekt nu eenmaal minder lekker als openingszin. Mijn hoofd voelde zwaar en vol watten, mijn lichaam alsof ik een week niet geslapen had. Met mijn ziel onder mijn arm doolde ik door de dagen en ik was dan wel doodop; goed slapen deed ik niet (heb ik nooit echt gedaan, maar het was nu wel erg bar). 

Wekenlang heb ik me van bank naar bed moeten slepen en kon ik weinig meer dan een beetje rommelen in huis en mezelf heel zielig voelen. Wandelen door de natuur deed ik nog wel altijd, maar vaak voelde het alsof ik zware tegenwind had en bij mijn dagelijkse yogaoefeningen steunde en kreunde ik als een vrouw die moest bevallen van een tweeling in stuitligging. 

Het begon bij de start van de kerstvakantie, in de derde week van december. Dat was lang nadat de verbouwing was afgerond, want die was rond de herfstvakantie al zo goed als klaar. Tegen die tijd was ik wel moe, maar niet onoverkomelijk moe, en ik concludeerde dan ook voorzichtig dat ik die enorm stressvolle periode zonder kleerscheuren door was gekomen.

Nou mooi niet dus.

Aan het begin van de twee weken durende schoolvakantie (toen ik me had voorgenomen lekker uit te rusten en helemaal niets te ondernemen, zodat ik mijn batterij weer goed kon opladen), besloot mijn lichaam blijkbaar: ‘Ha! Nu kan ik eindelijk instorten’. 

Energievreter
Onze hersenen zijn onze grootste energievreter. Niet voor niks zijn mensen met een autismespectrumstoornis vaak moe; ze hebben bovengemiddeld veel hersenactiviteit omdat elke situatie of ervaring tot in het kleinste detail en de kleinste afwijking moet worden geanalyseerd en afgewogen (zie ook deze eerdere blogpost over de werking van een autistisch brein). 

Autisten ergeren zich ook veel sneller aan dingen die ze op een gemiddelde dag tegenkomen, of het nu geluiden, situaties of mensen zijn. Dat komt aan de ene kant doordat ze prikkels eerder opmerken en er gevoeliger voor zijn (en er dus meer ‘last’ van hebben), maar ook door hun rigide manier van denken. ‘Dit mag niet zo zijn’; ‘dit moet anders’ of ‘dit hoort niet’ zijn gedachten die vaak in hoofden van mensen met autisme oppoppen. Maar zulke gedachten scheppen veel innerlijk verzet en kosten veel energie – en stress niet te vergeten. 

Bij zoiets ingrijpends als een verbouwing komt nog veel meer cognitieve activiteit kijken dan gemiddeld, met veel beslissingen, afwegingen en planningen (en ergernissen, dat ook). Het is dus niet zo gek dat ik kapot ben, ik had het alleen niet meer verwacht en wilde in het nieuwe jaar allemaal nieuwe (werk)plannen gaan maken. Dus ik was mega-teleurgesteld toen ik alsnog instortte.

Dikke huilogen
Je lichaam doet rare dingen met je als je te diep in het rood zit. Mijn ogen zijn al wekenlang gezwollen, rood en geïrriteerd, met eczeemplekjes die maar niet weggaan. Het lijkt alsof ik dagen achter elkaar gehuild heb en oogmake-up kan ik niet goed meer (ver)dragen. Ik moest dan ook echt wat overwinnen om zonder eyeliner en met dikke, roodomrande ogen de deur uit te gaan.

Daarbovenop kwam in dit geval nog de angst dat het dit keer niet over zou gaan en dat ik voor eeuwig zou blijven hangen in deze vermoeidheid, want het duurde wel erg lang deze keer (meestal ben ik na een paar dagen extreme vermoeidheid wel weer ok). Doemscenario’s schoten door mijn hoofd, maar dan heb je dus naast je klachten ook nog het balen van en het zorgen maken óver die klachten, wat het probleem alleen maar groter maakt. 

Hang on to your hopes, my friend
That’s an easy thing to say
But if your hopes should pass away
Simply pretend that you can build them again

Gelukkig gloort er in de verte licht aan de horizon. Ik voel me langzaam beter, alsof die dikke deken van uitputting wordt opgetild. Ik sleep mezelf minder door de dagen en mijn hoofd voelt lichter. Het kan ermee te maken hebben dat ik een paar weken geleden voor de zekerheid met lichttherapie ben begonnen (wat me sowieso wel een goed idee leek na die lange regenachtige periode eind vorig jaar) en dus elke ochtend een half uur met een hallucinerend felle daglichtlamp voor m’n neus zit.

Maar wat me nog het meeste helpt is proberen mijn innerlijke verzet tegen wat er op dit moment gebeurt los te laten. Dat doe ik door te mediteren en mindfullness-oefeningen te doen, die me helpen om meer in het huidige moment te komen, te kunnen ontspannen en minder te oordelen en piekeren over mijn situatie.

Ik weet dat mediteren niet bij iedereen werkt, maar bij mij helpt het om rustiger te worden in mijn hoofd. Het helpt ook tegen stress in het algemeen, iets waar mensen met autisme eveneens bovengemiddeld veel last van hebben, met allerlei gezondheidsproblemen tot gevolg. Het gekke is alleen: ik vergeet dat mediteren vaak lange tijd weer, tot ik – voor de zoveelste keer – opnieuw ontdek dat het echt goed voor me is.

Ik probeer dus al die oordelen over mijn vermoeidheid en mijn huilgezicht los te laten, al die gedachten die de hele dag door mijn hoofd tollen als: ‘Je ziet er niet uit zo’, ‘Hoe kun je nu ooit weer aan het werk gaan’, ‘Dit is echt zo ontzettend stom allemaal’, ‘Mijn lichaam laat me in de steek’ (en de klassieker na een slechte nacht: ‘Dit wordt zó’n kutdag’). In plaats daarvan probeer ik me meer te focussen op kleine dingen die wél goed gaan. 

Tot ik een ons weeg
Dat lukt niet altijd, er zijn natuurlijk nog steeds momenten dat ik die klotevermoeidheid en die lelijke dikke ogen vervloek, dat ik baal dat ik nu niet verder kan en pas op de plaats moet maken. En ik weet uit ervaring dat als ik midden in een crisissituatie zit, ik kan proberen te mediteren tot ik een ons weeg, maar dat het dan voor geen ene reet lukt. Tot voor kort baalde ik dus vooral, maar nu de ergste uitputting voorbij is lukt het blijkbaar wel.

En het helpt. Ik ben nog steeds moe en ik heb nog steeds eczeem-ogen, maar ik maak er minder een probleem van. ‘Ik kan deze vermoeidheid er gewoon laten zijn tot het weer voorbij gaat’ is mijn nieuwe mantra geworden. Bij vlagen ben ik zelfs best vrolijk. Zo gaat het met ministapjes steeds iets verder vooruit, tot de lente niet alleen in de natuur aanbreekt, maar ook in mijn lichaam.

Look around
The grass is high
The fields are ripe
It’s the springtime of my life

---