Talk To Me

I wonder what’s the best for me
I don’t know which way to go

Afgelopen week ging ik met vier van mijn beste vriendinnen vier dagen naar Italië. De laatste keer dat we zoiets deden was in 2018, het was dus alweer even geleden. Ik keek uit naar ons samenzijn, want het gebeurt niet vaak dat we met zijn vijven zijn en meer dan een avondje tijd met elkaar kunnen doorbrengen.

En het wás ook heel fijn: ik heb genoten van het gezelschap, van de prachtige Amalfi-kust en die lieve Italianen met hun heerlijke eten (ok, behalve die aso-taxichaffeur dan die 50 euro rekende voor een ritje van 2 kilometer..)

Ik ben zo’n autist die (over het algemeen dan) geniet van sociaal contact en daar ook energie van krijgt (al hangt dat wel af van hoe vertrouwd ik ben met mijn gezelschap). En Positano, het dorpje waar we verbleven, was mega-pittoresk, net als Capri waar we een boottripje naartoe maakten. We bleven maar foto’s maken, die daarna uiteraard op insta gepost moesten worden.

Op mijn persoonlijke instagram-pagina leek het dan ook alsof het alleen maar hosanna in de gloria was. We stonden alle vijf te stralen en de ene foto was nog mooier dan de andere. 

Maar die fotoserie vertelde natuurlijk niet het hele verhaal.

De foto’s vertelden niet hoe overprikkeld ik was, en hoe ik op de ochtend van de laatste dag zo uitgeput was dat ik alleen nog maar wilde huilen. 

Painkillers for my brain tonight
I want to fade until I’m gone

Want oh my god, wat waren er ontzettend veel prikkels te verwerken. 

Positano is niet alleen mega-pittoresk, maar ook mega-toeristisch, waardoor het continu filelopen was door de smalle, steile straatjes. Ook ligt het aan een drukke, slingerende kustweg zonder voetpad, wat voor veel chaos, lawaai en potentieel gevaarlijke situaties zorgde. 

Daarbovenop kwamen nog de warmte en de felle zon, plus het feit dat ik een groot deel van de tijd in bewegende, slingerende, wiebelende vervoersmiddelen zat: twee vluchten, lange ritten in taxibusjes over kronkelende wegen van en naar het vliegveld, talloze korte ritjes over diezelfde wegen, en als klap op de vuurpijl twee keer drie uur lang op een nogal heftig wiebelende en deinende boot van en naar Capri. Ik werd voor het eerst in mijn leven zeeziek, ook doordat de geur van de benzinemotor (die de hele tijd keihard ronkte) nogal penetrant was. Mijn evenwichtsorgaan was zo van slag dat ik ’s avonds laat in bed nog steeds lag te deinen.

Talk to me
Talk to me
Tell me how you really feel
Talk to me
Talk to me
Tell me what is fake and what is real

En ondertussen maar kletsen, want ik was natuurlijk met vier vriendinnen op stap en we hadden nogal wat bij te praten, dus de gesprekken gingen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat door. En nu ben ik – als a-typische autist, of als zelfgediagnostiseerde AuDHD’er – niet vies van een lang en geanimeerd gesprek, maar dit was zelfs voor mijn doen echt too much, zeker omdat ik geen moment rust had.

Die rust had ik echt wel kunnen pakken of afdwingen (ik had nota bene een eigen hotelkamer), maar ik koos er zelf voor om dat niet te doen, omdat ik – ja waarom eigenlijk?

Ik denk omdat ik wist dat dit soort dagen zeldzaam zijn en omdat ik veel waarde hecht aan quality time met mijn vriendinnen, meer dan aan mijn eigen welzijn. Goeie gesprekken (en de slappe lach krijgen tot de tranen over je wangen biggelen, want daar zijn wij ook heel goed in) zijn goud waard. Dus nam ik dat prikkelbombardement op de koop toe, deed ik tóch nog mee aan een avondrondje Hitster, mengde ik me in alle gesprekken en gaf ik niets aan als dingen me te veel werden. 

Ik maskeerde me een ongeluk, ook omdat gewoon zó graag hetzelfde als zij wilde zijn, en niet steeds wilde zeggen dat plekken te druk of te warm waren, dagen te volgepropt of plannen te onduidelijk. Ik wilde niet die zeurpiet zijn die overal iets op aan te merken had, wilde gewoon meedoen met de rest. Ik wilde hetzelfde zijn, niet ánders.

En dus ging ik maar door, in het volle besef dat ik daar na afloop weer een hoge prijs voor moest betalen. 

Zal ik het ooit leren? Waarschijnlijk niet. Gelukkig heb ik wel een hoop prachtige foto’s 😉