Stop The Dams

The metal in my head clangs and clings as I walk
Freaks my balance out
So the natural thought is just clogged up, totally clogged up

164 dagen geleden begon een roedel mannen aan de sloopwerkzaamheden van de benedenverdieping van ons huis. Al die tijd heb ik mijn huis niet meer echt voor mezelf gehad – of zo voelt het in ieder geval. 

“Planning en deadlines halen is prioriteit nummer 1” zeiden man en ik aan het begin van de rit tegen de architect en de aannemer. Naïef natuurlijk, want ik ken niemand bij wie een verbouwing precies volgens plan verliep of op tijd af was. De planning was dat we na een kleine vier maanden op een logeer- en een vakantieadres weer terug konden keren in een woning die zo goed als af zou zijn, maar wat we in de derde week van augustus aantroffen was een kale benedenverdieping met weliswaar een nieuwe aanbouw en indeling, een nieuwe vloer en vers gestucte en geverfde muren, maar geen keuken, want de meubelbouwer “was nog niet klaar”. 

Wat volgde waren zeven loodzware weken, waarin we op 1 hoog in een zijkamer een noodkeukentje met een gammel kookplaatje moesten inrichten, en onze etenswaren moesten stallen in de koelkast van de buren. Na twee weken buffelen was de meubelmaker klaar om te gaan bouwen en kwam hij met zijn team dagelijks over de vloer om de keuken en de inbouwkasten te installeren. Ik moest ruim een week uitwijken naar een hotel, want de chaos en de geluidsoverlast waren te overweldigend voor me. En ook daarna kwamen meerdere keren per week tegelzetters, elektriciens en andere werklui over de vloer om dingen af te maken. En continu liepen werkzaamheden uit, waren ze niet op tijd klaar of lukte er iets niet, waardoor ze keer op keer moesten terugkomen. 

Een autists worst nightmare
Inmiddels is de verbouwing na vijfeneenhalve maand eindelijk zo goed als afgerond. Het is hartstikke mooi geworden, met een prachtige lichte uitbouw, een droom van een designkeuken en een heerlijk zitje in het raamkozijn. Maar de randen zijn nog niet gekit, de afzuiging van de kookplaat doet het niet, de spotjes in het plafond zijn nog niet aangesloten en in de glas-in-looddeuren missen nog ruitjes die tijdens de werkzaamheden sneuvelden. 

Ik weet het, het hoort er allemaal bij, maar zo’n verbouwing is wel echt een autists worst nightmare. 164 dagen lang vreemde mensen die door je huis banjeren; steeds moeten schakelen, verwachting bijstellen, anticiperen en incasseren; niet meer tot rust kunnen komen in je eigen huis – je veilige haven waar je kunt bijkomen van de buitenwereld; geen idee meer hebben waar je aan toe bent en oneindig veel actiepunten moeten afvinken en beslissingen moeten nemen (hoeveel stopcontacten en waar? wat voor soort materialen? welke kleuren? welke vormen? et cetera et cetera).

Het zijn allemaal mega-ontregelende factoren die alle ruimte in mijn brein opeisen. En naast het gevoel dat mijn leven in de pauzestand staat omdat ik zo weinig plek in mijn hoofd heb voor nieuwe plannen of ideeën, kost het ook nog eens bergen energie om steeds maar weer bij dag en dauw je huis te moeten verlaten omdat je geen werkman over de vloer kunt verdragen (en ik start mijn dagen juist graag rustig op). 

Wallen tot op je knieën
Op dat soort momenten voel ik me, naast uitgeput, ook schuldig tegenover mijn partner, die naast zijn drukke baan in zijn eentje alle communicatie en coördinatie op zich moet nemen en bij wie de wallen inmiddels op zijn knieën hangen. En ik moet ook weer de gedachte onderdrukken dat ik een prinsesje ben en een watje, dat nergens tegen kan en waar mensen alleen maar last van hebben.

Om heel eerlijk te zijn: als we de tijd konden terugdraaien weten zowel mijn man als ik niet zeker of we hier nog een keer voor zouden kiezen. Maar vraag het ons over een half jaar nog een keer, want wellicht werkt het met een verbouwing net zo als bij een bevalling: na een tijdje vergeet je hoe heftig en uitputtend het was. Hoewel… ik weet niet of dat voor mensen met autisme ook geldt, want na een kleine vijftien jaar kan ik me de pijn en narigheid van de bevalling van mijn zoon nog glashelder voor de geest halen. 

We need to unplug the dams
You cannot stop the natural flow of thought with a cling and a clang

Wat ik in ieder geval anders ga doen nu ik weet dat ik autistisch ben, is genoeg tijd nemen om bij te komen van zo’n intensieve periode. De rest van het jaar heb ik mijn agenda leeg geveegd en ga ik proberen mijn interne batterij weer op te laden. Gelukkig weet ik inmiddels wat daarbij het beste werkt: veel wandelen in de natuur, films kijken in de bioscoop en rustig thuis wat aanrommelen.

Nu nog proberen me dáár dan weer niet te schuldig over te voelen. 

https://open.spotify.com/track/72nAHrq1bR6iDvng3qMpVf?si=e6875d7a736a47ae

---